Motregen

Wereldwijd worden er zo’n 385.000 baby’s per dag geboren; dat is een paar honderd elke minuut. Elke geboorte is een nieuwe poging van een minuscuul afgescheiden fragmentje van de schijnbaar slapende Zoon van God om te vluchten voor de ingebeelde wraakzuchtige woede van God over onze afwijzing van Hem, in de hoop om los van God blijvend geluk voor het eigen zelfje te kunnen vinden. Wat natuurlijk steeds niet lukt, want ieder ‘leven’ eindigt onvermijdelijk weer. Zo hebben we al veertien miljard jaar een niet-aflatende motregen aan reïncarnaties in een droom van tijd en ruimte die niets met enige werkelijkheid van doen heeft. En juist omdat tijd en ruimte niet bestaan, gebeurt alles nu: elk moment van de dag herleven we simpelweg nog een keer de oorspronkelijke tragische keuze voor de waterige wens dat wij los van God blijvende liefde, vrede en geluk zouden kunnen ervaren.

Deze motregen duurt voort totdat we het bewustzijn bereiken om de observator van deze waakdroom van tijd en ruimte te worden, “boven het slagveld” (T-23.IV). De observator, die ook de keuzemaker is, ziet dan in dat de droom van tijd en ruimte en perceptie hem niet overkomt, maar dat hij de dromer van de droom is (T-27.VII). En dat niet alleen; het wordt ook duidelijk waar die keuze voor de droom vandaan komt: diep verdrongen in de ijsberg die de denkgeest heet, schuilt de overtuiging dat wij de oerzonde van de afwijzing van God hebben begaan, en dat God ons daar onvermijdelijk ernstig voor zal straffen (lees: vernietigen). Aangezien dit alles te beangstigend is om onder ogen te zien, verdringen en projecteren we die angst weg, waardoor alles buiten ons (God incluis) ons wraakzuchtig lijkt aan te vallen, wat deze oer-angst diep in de ijsberg alleen maar verder versterkt: projectie werkt nooit. Zolang we dit onbewuste verdrongen zelfbeeld niet aankijken, blijven we eenzaam en angstig ronddolen in deze motregen van tijd en ruimte, leven na leven.

Een cursus in wonderen biedt een uitweg uit deze ‘mindlessness’, door kalm en oordeelloos als observator naar dit denkpatroon te leren kijken, samen met Jezus (of de Heilige Geest); dan pas zien we helder wat werkelijkheid en wat illusie is. Zo kunnen we onszelf vergeven voor onze dwaze vergissingen, en voortaan kiezen voor de Gids namens Licht in plaats van de gids voor de niet-aflatende motregen. Het is daarbij belangrijk, zoals Kenneth Wapnick onvermoeibaar herhaaldelijk benadrukte, om geen stappen over te slaan. Als je twintig of dertig of veertig jaar dagelijks louter positieve affirmaties oefent zónder als observator te kijken naar de ingebeelde verdrongen duisternis over het zotte afscheidingsidee, dan wordt niets in de krochten van de ijsberg opgeruimd, en vertraag je je eigen voortgang in het ontwaken tot de realiteit. Laten we eens kijken hoe Jezus ons meeneemt in dit ‘oordeelloos naar binnen kijken’, bijvoorbeeld in werkboekles 93.

In deze les windt Jezus er gelijk geen doekjes om: “Jij denkt dat je de woning bent van slechtheid, duisternis en zonde. Jij denkt dat als iemand de waarheid over jou kon zien, hij zou worden afgestoten en voor je terug zou deinzen als voor een giftige slang. Jij denkt dat als jou de waarheid over jou werd geopenbaard, je met zo’n intense afschuw zou worden vervuld, dat je halsoverkop de hand aan jezelf zou slaan, omdat het je onmogelijk zou zijn nog verder te leven na dit te hebben gezien (W-d1.93.1)”. Dit is beslist niet hoe we bewust over onze eigen persoonlijkheid denken, maar onderin de ijsberg van de denkgeest, waar we niet willen en durven kijken, is dat hoe we onszelf bezien, geboren uit schuldgevoel over onze ingebeelde afscheiding van onze Schepper.

Jezus heeft echter goed nieuws: “Dit zijn overtuigingen die zo vast verankerd zijn dat het moeilijk is je te helpen inzien dat ze op niets zijn gebaseerd. Dat je vergissingen begaan hebt, is duidelijk. Dat je op zonderlinge manieren verlossing hebt gezocht, misleid en misleidend bent geweest, bang voor dwaze fantasieën en wilde dromen, en je hebt neergebogen voor afgoden uit stof gemaakt – dit alles is waar, gemeten naar wat jij nu gelooft. […] Waarom zou je niet overlopen van vreugde als jou wordt verzekerd dat al het kwaad dat jij denkt te hebben gedaan, nooit is gedaan, dat al je zonden niets zijn, dat je zo zuiver en heilig bent als jij werd geschapen, en dat er licht en vreugde en vrede in jou woont? Jouw zelfbeeld kan niet de Wil van God weerstaan (W-d1.93.2;4:1-2)”. Dat laatste is natuurlijk de kern van het ‘probleem’: we koesteren een zelfbeeld los van God en denken dat God ons vroeg of laat zal straffen voor deze slechtheid. En het is allemaal ingebeeld en niet waar.

Jezus vervolgt: “Het zelf dat jij gemaakt hebt, is niet de Zoon van God. Daarom bestaat dit zelf helemaal niet. En alles wat het schijnt te denken en te doen, betekent niets. Het is noch slecht, noch goed. Het is onwerkelijk, en meer niet. Het levert geen strijd met de Zoon van God. Het krenkt hem niet en valt zijn vrede niet aan. Het heeft de schepping niet veranderd, noch eeuwige zondeloosheid tot zonde, noch liefde tot haat verlaagd (W-d1.93:5:1-8)”. In Hoofdstuk 28 lezen we: “Er is helemaal niets gebeurd behalve dat jij jezelf in slaap hebt gebracht en een droom hebt gedroomd…” (T28.II.4:1). Kortom, dat we onszelf onbewust vertellen dat we slecht zijn, maakt dat nog niet tot waarheid. God weet van geen afscheiding en is niet boos op jou en mij. God is louter liefde, en net als in de Bijbelse parabel van de verloren zoon zal Hij ons vreugdevol verwelkomen zodra we de Verzoening volledig voor onszelf hebben aanvaard (wat in werkelijkheid al is gebeurd, omdat tijd en ruimte illusoir zijn).

Jezus draagt hiertoe deze zeer behulpzame oefening aan: “God staat voor jouw zondeloosheid garant. Steeds en steeds weer moet dit worden herhaald, totdat het wordt aanvaard. Het is waar. God staat voor jouw zondeloosheid garant. Niets kan haar raken, of dat veranderen wat God als eeuwig heeft geschapen. Het zelf dat jij hebt gemaakt, slecht en vol zonde, is zonder betekenis. God staat voor jouw zondeloosheid garant, en er woont licht en vreugde en vrede in jou. Verlossing vraagt slechts het aanvaarden van één gedachte: jij bent zoals God jou heeft geschapen, niet wat jij van jezelf hebt gemaakt. Welk kwaad jij ook denkt te hebben gedaan, je bent zoals God jou heeft geschapen [als uitbreiding van zijn Liefde]. Wat voor vergissingen je ook hebt begaan, de waarheid over jou is onveranderd. De schepping is eeuwig en onveranderlijk. God staat voor jouw zondeloosheid garant. Jij bent en zult eeuwig precies zo zijn zoals je werd geschapen. Licht en vreugde en vrede wonen in jou omdat God die daar heeft geplaatst.” (W-d1.93.6;7; mijn cursivering)”.

Aldus onze dagelijkse oefening: zet de observator in je denkgeest aan, en bezie oordeelloos het slagveld op het toneel van je denkgeest (d.w.z., hoe jij je leven en de wereld interpreteert). Aanvaard Jezus’ vreugdevolle boodschap dat dit allemaal zotte inbeelding is, en dat jij nog steeds de zondeloze Zoon van God bent die Hij lief heeft, omdat alles één is. Elke gebeurtenis, ontmoeting en omstandigheid in je ingebeelde leven in de droomwereld veranderen dan van bedreigingen in lesruimtes om te oefenen steeds iets sneller die keuze voor Eenheidsliefde te maken. Natuurlijk zullen we elke dag struikelen in onze oefening, maar in onze onwrikbare bereidwilligheid om voor de betere Gids te kiezen, zal de werkelijkheid van Gods Liefde steeds meer onze ervaring worden.

Jezus sluit af: “Je kunt vandaag veel doen voor de verlossing van de wereld. Je kunt vandaag veel doen om je dichter te brengen bij de rol in de verlossing die God jou heeft toegewezen. En je kunt vandaag veel doen om je denkgeest ervan te overtuigen dat het idee van vandaag (“Er woont licht en vreugde en vrede in mij”) inderdaad de waarheid is (W-d1.93.12)”. Wees vandaag blij en hoopvol! Een gelukkige afloop van de waakdroom staat vast, en elke kleine inspanning hiertoe wordt bekrachtigd door de Heilige Geest, de Godsherinnering die altijd in onze diepste kern aanwezig is, en die we nu weer met blijdschap willen omarmen en volgen. En zo ruilen we de niet-aflatende motregen van reïncarnaties, die louter onze eigen keuze en inbeelding zijn, in voor de eeuwige onveranderlijke zonneschijn van de Liefde van God, die ons ware Erfgoed is.

— Jan-Willem van Aalst, januari 2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s