Het vreugdevolle Laatste Oordeel

In de Bijbel wordt het Laatste Oordeel gebracht als een angstwekkend gebeuren, waarin God de ‘goede’ zielen scheidt van de ‘slechte’. Zowat iedereen vreest dit concept, zelfs degenen die zichzelf niet als religieus beschouwen. Je kunt jezelf intellectueel wel vertellen dat er waarschijnlijk geen God is en dus geen Laatste Oordeel, maar diep van binnen zijn we allemaal onzeker over wat met ons gebeurt nadat we sterven, hoezeer we dat ook buiten het bewustzijn proberen te houden. In het denksysteem van het ego is angst voor een onvermijdelijke bestraffing nooit ver weg.

Hoe anders is dan het beeld van het Laatste Oordeel dat Jezus schetst in Een cursus in wonderen! Het Laatste Oordeel zal beslist plaatsvinden, maar alleen in die zin dat het letterlijk het laatste oordeel zal zijn… door de schijnbaar slapende Zoon van God zelf. Zoals Jezus al vrij vroeg in het Tekstboek zegt: “Het Laatste Oordeel wordt algemeen gezien als een handeling die door God voltrokken wordt. In werkelijkheid zal ze met mijn hulp door mijn broeders worden voltrokken. Het is een definitieve genezing […] Het Laatste Oordeel kan een proces van juiste waardebepaling worden genoemd. Het betekent eenvoudig dat eenieder uiteindelijk zal gaan begrijpen wat waarde heeft en wat niet.” (T2.VIII.3:1). Dit verwijst naar het onderscheid tussen dualiteit (d.w.z., tijd, ruimte, en waarneming) en nondualiteit (waarin uitsluitend God=Liefde bestaat). Het Laatste Oordeel verwelkomt de Wederkomst van de Zoon van God terug naar nondualiteit, wat het einde van het universum betekent: het einde van tijd en ruimte, en het einde van alle illusies van afscheiding. Het Laatste Oordeel betekent dat de Zoon van God beseft dat “[…] wat nooit waar was nu niet waar is, en dat nooit zal zijn. Het onmogelijke is niet gebeurd, en kan geen gevolgen hebben. En dat is alles.” (T31.1:1).

Het Laatste Oordeel door de Zoon van God is derhalve een verklaring van bevrijding van illusies. Het betekent dat we aanvaarden dat we ons hebben vergist in ons nietig, dwaas idee over onze wens om ons af te scheiden van onze Schepper, daarmee een universum van tijd en ruimte makend waarin we kunnen fantaseren over individuele macht. Het doet denken aan de volgende passage: “Wat als je inzag dat deze wereld een hallucinatie is? En wat als je werkelijk begreep dat jij haar hebt bedacht? Wat als je besefte dat degenen die erin lijken rond te lopen om te zondigen en te sterven, aan te vallen en te moorden en zichzelf te vernietigen, totaal onwerkelijk zijn? Zou je vertrouwen kunnen hebben in hetgeen je ziet, als je dit aanvaardde? En zou je het dan zien? Hallucinaties verdwijnen als ze worden gezien als wat ze zijn. Dit is de genezing en de remedie.” (T20.VIII.7:3). Het Laatste Oordeel betekent dat de Zoon van God inziet dat perceptie louter illusie is, en dat de aanname dat we gelukkiger kunnen zijn zonder God een pijnlijke vergissing is (hoewel geen zonde, want zonde is onmogelijk). Het Laatste Oordeel is ook het blije besef dat er iets veel, veel beters is, wat het erfgoed is van de Zoon: eeuwige vrede, Thuis in Zijn Schepper.

Een aandachtige studie van wat Een cursus in wonderen over het Laatste Oordeel zegt zou alle angst voor dat concept moeten doen verdwijnen. En toch, hoewel we het misschien intellectueel kunnen aanvaarden… zolang we nog geloven dat we van dag tot dag leven, werken en ademen in tijd en ruimte, zijn we er nog niet klaar voor om dat ook daadwerkelijk te manifesteren. Jezus weet dit heel goed, en stelt ons gerust: “[…] We zijn vooralsnog niet erop voorbereid [nondualiteit] met vreugde te verwelkomen. Zolang er nog één denkgeest bezeten blijft door kwade dromen, is het idee van een hel werkelijk. Het doel van Gods leraren is de denkgeest van hen die in slaap zijn te doen ontwaken, en daar de visie van Christus’ gelaat te zien om in de plaats te komen van wat zij dromen. Het idee van moord wordt vervangen door zegening. Het oordelen wordt afgelegd en aan Hem [d.w.z., de Heilige Geest] gegeven wiens functie oordelen is. En in Zijn Laatste Oordeel wordt de waarheid over de heilige Zoon van God hersteld. […] En allen die hij eerder heeft proberen te kruisigen, worden samen met hem opgewekt, aan zijn zijde, wanneer hij zich samen met hen voorbereidt op de ontmoeting met zijn God.” (H28.6).

De bovenstaande passage is overigens door veel Cursusstudenten begrepen als dat ze het Woord zouden moeten gaan verkondigen, om zoveel mogelijk zielen te bekeren tot de boodschap van de Cursus. Dit is wat Kenneth Wapnick betitelde als “de vergissing tot werkelijkheid maken“. Waarom? Omdat een dergelijke drang inhoudt dat je tijd en ruimte als heel echt beschouwt, en dat dingen alsnog slecht zouden kunnen aflopen als niemand iets onderneemt. Deze focus op het externe werkt niet, omdat het probleem intern is, dat wil zeggen, in de denkgeest. Deze goedbedoelende mensen zouden sectie 12 in het Handboek voor leraren nog eens kunnen lezen: die herinnert ons eraan dat het aantal leraren dat nodig is om de wereld te redden één is, namelijk: jezelf. Zoals Ken Wapnick uitlegt: “Het gaat er niet om het Woord de wereld in te brengen. Je aanvaardt het Woord in jezelf.” Uiteindelijk is er helemaal niemand daarbuiten. Wij zijn allen een integraal deel van de ene Zoon van God. Dus als jij, als dromende Zoon van God, je denkgeest transformeert naar een heilig ogenblik — buiten tijd en ruimte — dan volstaat dat. Verlossing is gekomen.

Hoewel jij en ik dat in theorie op elk moment zouden kunnen doen, ervaren we dit allemaal als een bijzonder traag leerproces. Dit komt vooral door de schijnbaar enorme omvang van de consequenties van deze keuze: want ja, zonder oordeel heeft de wereld geen oorzaak meer, en dus geen bestaansrecht. Of, preciezer gezegd: mijn lichaam en mijn individualiteit hebben geen oorzaak en geen bestaansrecht meer. Zoals Jezus toelicht: “Zonder oorzaak en nu zonder functie in de visie van Christus verglijdt [de wereld] eenvoudig in het niets. […] Lichamen zijn nu onbruikbaar en zullen dan ook oplossen in het niets, want de Zoon van God is onbegrensd. […]” (Wd2.10.2:3,6). Uh, dat betekent dat ik (als persoonlijkheid) zal oplossen in het niets. Denk daar eens een minuutje over na. Slik eens, en adem diep in. Ben ik er al klaar voor om, zonder aarzeling, te aanvaarden dat daarin mijn verlossing gelegen is? Als jij en ik heel eerlijk zijn, dan is het antwoord: “Nee!” Geen wonder dat we wat mildheid nodig hebben. Veroordeling voedt het doorgaan van de tijd, wat we nodig hebben zolang we ons als speciaal zelf willen blijven ervaren.

Een begrijpelijke maar verkeerde verdediging die we vaak kiezen is het afdoen van Jezus’ notie van het Laatste Oordeel als onhaalbaar: “Dus het Laatste Oordeel is wanneer de allerlaatste slapende Zoon van God aanvaardt dat alleen Eenheidsliefde waarde heeft? Wauw, dat gaat nog heeeel lang duren. Dit kunnen we net zo goed vergeten; laten we nog een glaasje wijn nemen.” We zouden echter de metafysica van de Cursus nooit te ver achter ons moeten laten. Voor onze hersenen lijkt de tijd lineair te verlopen, maar tijd is in werkelijkheid holografisch, wat betekent dat het geheel is vervat in elk deeltje, hoe klein ook. Alles in de tijd gebeurt nu. Elke liefdevolle gedachte vibreert nu in elke denkgeest in het universum. Er is slechts één leraar nodig om de wereld te redden, omdat er slechts één denkgeest is, omdat er slechts één Zoon is. Dat is waarom Jezus herhaaldelijk benadrukt dat we ons er niet op zouden moeten richten om te proberen de wereld te veranderen, aangezien de wereld slechts een gevolg is van de denkgeest. Het enige wat we hebben te ‘doen’ is naar binnen kijken naar de duisternis die we verkiezen feitelijk het oorspronkelijke ontologische oordeel dat we gelukkiger zullen zijn afgescheiden van God en dan het magere succes daarvan inzien, om vervolgens opnieuw te kiezen voor Liefde.

De keuze om niet meer te veroordelen lost dus het autoriteitsprobleem op, waarvan Jezus zegt dat dat in feite het enige probleem is dat we hebben (T11.In.2:3). Het opgeven van veroordeling betekent in blijdschap aanvaarden dat Jezus gelijk heeft, en dat wij ons hebben vergist – in alles. Niet dat we zondig zijn geweest, maar we hebben ons wel danig vergist (T10.V.6:1). Het opgeven van veroordeling betekent dat we bereid zijn een stapje terug te doen, om de denkgeest te laten leiden door Jezus / De Heilige Geest, in het vertrouwen dat alleen zij weten wat ons werkelijk gelukkig zal maken. Zoals Jezus concludeert in zijn werkboek essay 10 over het Laatste Oordeel: “Jij die geloofde dat het Laatste Oordeel van God de wereld samen met jou zou veroordelen tot de hel, aanvaard  […] Gods eindoordeel: ‘Jij bent nog altijd Mijn heilige Zoon, voor immer onschuldig, eeuwig liefdevol en eeuwig geliefd, even onbegrensd als jouw Schepper, totaal onveranderlijk en voor altijd zuiver. Ontwaak daarom en keer terug tot Mij. Ik ben jouw Vader en jij bent Mijn Zoon.’” (Wd2.10.3:1,5).

Het kan erg behulpzaam zijn om dat in het achterhoofd te houden zodra je jezelf van streek voelt, of angstig, of depressief. De volgende keer dat je merkt dat je je niet meer vredig voelt, om wat voor reden ook, probeer dan de film van je leven even te pauzeren. Observeer jezelf, en zeg zoiets als: “Ah, daar ga ik weer. Lekker veroordelen. Ik doe dat omdat het ego zo mijn speciale individuele zelf in stand houdt. Maar hoe belangrijk is dat eigenlijk? Maakt het werkelijk uit? Wat in de wereld is eigenlijk werkelijk belangrijk? Hoe ik de wereld zie weerspiegelt mijn eigen denkgeest, die ik kennelijk veroordeel. Hm, dat is geen vrede. En geen vrede betekent pijn ervaren. Ik wil geen pijn. Wat wil ik: gelijk of geluk? Koppig volhouden dat ik gelijk heb, heeft me nog nooit werkelijk gelukkig gemaakt. Hmm, ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien, door een stapje terug te doen en de Heilige Geest te vragen, via mijn intuïtie, wat ik het beste kan denken, zeggen of doen. Dat is niet zwak, dat is gewoon eerlijk. Waarom zou ik dat niet nu proberen?”

Dit is vaak een geweldig recept om de denkgeest snel terug te krijgen in de staat van innerlijke vrede. En als het je vandaag niet lukt om weer vredig te worden, dan kun je er in elk geval blij om zijn dat je je nu realiseert hoe de denkgeest werkt. Je kunt het dan morgen nog eens proberen. Uiteindelijk kan niemand hierin blijvend falen, aangezien het Laatste Oordeel van de Zoon van God al heeft plaatsgevonden: we kijken eenvoudigweg terug op een reis die al voorbij is gegaan (Wd1.158.4:5). Het ligt in onze macht om te besluiten hoe lang we er nog over willen doen om dat laatste moment opnieuw te bereiken. Zoals Jezus zegt: “Vrees het Laatste Oordeel niet, maar verwelkom het en wacht niet, want de tijd van het ego is ‘geleend’ van jouw eeuwigheid.” (T9.IV.9:2). En, heel puntig: “De bedoeling van tijd is enkel en alleen jou ‘de tijd te geven’ om tot dit [laatste] oordeel te komen.” (T2.VIII.5:8). Het ligt, nogmaals, in onze macht om de tijd te gebruiken voor elk doel dat we er aan willen geven. Een uitstekende reden om goedgemutst te zijn!

— Jan-Willem van Aalst, augustus 2017 (vertaling van https://miraclesormurder.wordpress.com/2017/08/19/the-joyful-last-judgment/)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s