Leven vanuit dankbaarheid

Voor veel studenten van Een cursus in wonderen lijkt het leerplan zo nu en dan een onuitvoerbare taak. Het is tenslotte een trainingsprogramma waarvoor je “…bereid [moet] zijn iedere waarde die jij eropna houdt in twijfel te trekken. Niet één kan er verborgen en in het duister gehouden worden, of deze zal jouw leerproces in gevaar brengen.” (T24.In.2:1). We lezen over de wetten van de chaos, die geheel onbewust — maar wel doelbewust — ons leven sturen. Zelfs hoewel je volhoudt “… dat je deze onzinnige wetten niet gelooft, en er ook niet naar handelt…”, verzekert Jezus ons: “Broeder, je gelooft ze.” (T23.II.18:3). Dit wordt ons vrijwel dagelijks duidelijk, telkens als we ons realiseren dat we de werkboekles voor die dag toch niet zo perfect hebben gedaan als we ons hadden voorgenomen. Auw! Op een gegeven moment vragen we ons zuchtend af hoe we ooit de volledige ommekeer van gedachten gaan bereiken die de Cursus van ons verlangt.

Hoe verfrissend is het dan om Jezus zijn opdracht aan ons veel eenvoudiger verwoord te zien, al vroeg in het tekstboek: “Jouw dankbaarheid jegens je broeder is het enige geschenk dat ik [van je] verlang. Ik zal het voor jou bij God brengen, in de wetenschap dat je broeder kennen hetzelfde is als God kennen. […] Door jouw dankbaarheid leer jij je broeder kennen, en één ogenblik van werkelijke herkenning maakt iedereen tot jouw broeder, want iedereen is afkomstig van je Vader.” (T4.VI.7:2). En ook in hoofdstuk 9: “Als je wilt weten of je gebeden verhoord zijn, twijfel dan nooit aan een Zoon van God.” (T9.II.4:1). En wederom, in de “Psychotherapie” aanvulling: “Hoor een broeder om hulp roepen en geef hem antwoord. Het is God aan wie je antwoord geeft, want Hem riep je aan. Er is geen andere manier om Zijn Stem te horen. Er is geen andere manier om Zijn Zoon te zoeken. Er is geen andere manier om jouw Zelf te vinden.” (P2.V.8).

Dus in plaats van een leven lang hard te werken aan een volledige ommekeer van al mijn onjuist gerichte gedachten, al mijn conditioneringen en alle projecties die in mijn uitermate niet-vergevende denkgeest schuilen, volstaat het dus om mijn broeder een dankbare glimlach te schenken…? Wel… ja; maar om niveauverwarring te vermijden, moeten we zeker weten dat we wel bewust het verschil blijven zien tussen vorm en inhoud. Zo vraagt Jezus niet van ons om al het onjuist gerichte gedrag te ontkennen dat we zien in deze wereld waarin wij nog steeds geloven dat we een leven aan het opbouwen zijn. Dat is vorm. Jezus verlangt niet van ons dat wij bijvoorbeeld onze afkeuren van bepaalde personen ontkennen (jij en ik kunnen er vast een paar in onze directe omgeving opnoemen, alsook bepaalde bekende personen!). Het focussen op inhoud betekent: je realiseren dat alle gedrag neerkomt op ofwel liefde, ofwel een verwrongen roep om liefde. Iets anders is er niet. Alleen met dat onderscheid op inhoud in gedachten kunnen we leren om “aanval zonder aanval — en dus zonder verdediging — tegemoet te treden.” (P2.IV.10:1).

Het leren om vormen waar te nemen, zoals valse beschuldigingen of fysiek geweld, maar vervolgens te handelen vanuit een gerichtheid op inhoud, wordt door Jezus prachtig beschreven in (T9.III.2:5), telkens wanneer wij ons aangevallen voelen: “Hij is op dat moment misschien niet verstandig, en het staat vast dat hij niet verstandig zal zijn zolang hij vanuit het ego spreekt. Maar het is nog altijd jouw taak om hem te zeggen dat hij juist is. Je zegt hem dat niet met zoveel woorden, als hij onzin praat. De correctie die hij nodig heeft ligt op een ander vlak, omdat zijn vergissing op een ander vlak ligt. Hij is nog altijd juist, omdat hij een Zoon van God is. Zijn ego is altijd mis, wat het ook zegt of doet. Als jij op de fouten van je broeders ego wijst, moet je daar wel met het jouwe naar kijken, want de Heilige Geest neemt zijn vergissingen niet waar.” Dát is inhoud. Je beantwoordt aanval niet met aanval.

Met andere woorden: ik kan het mezelf veroorloven om Jezus mijn geschenk van dankbaarheid jegens mijn broeder te bieden, zolang ik het onderscheid kan blijven maken tussen vorm en inhoud. Telkens wanneer ik een broeder tegenkom (op straat, op het werk, thuis, waar dan ook), kunnen hij en ik qua vorm allerlei verschillen en eigenaardigheden opmerken in de ander die ons niet bevallen. Dergelijke vormen zullen er altijd zijn, omdat het ego nu eenmaal is ontstaan als het idee van aanval en afscheiding. Echter, vanuit inhoud gezien, zijn alle schijnbaar afgescheiden belangen volstrekt denkbeeldig, omdat mijn broeder en ik van dezelfde Vader zijn. Iedere waargenomen aanval kan vanuit juist gericht denken opnieuw bezien worden als een verwrongen roep om liefde. Dat betekent niet dat ik zou moeten toestaan dat mijn broeder mij als voetveeg behandelt, maar het betekent wel dat ik in elke situatie kan kiezen voor een liefdevolle respons. De Heilige Geest zal mij daarin feilloos leiden als ik dat toesta.

Probeer vandaag dus eens een welgemeende glimlach wanneer je een broeder ontmoet! Niet de tandpasta glimlach, maar een echte glimlach, vanuit het hart; het verschil zal altijd merkbaar zijn in je ogen. Met het “liefde of een verwrongen roep om liefde” idee in het achterhoofd, is er geen reden meer om niet liefdevol te denken en te handelen, wat er ook gebeurt. Iedere dag weer krijgen wij talloze gelegenheden aangeboden om dit te leren (en te onderwijzen). Jezus geeft ons daar zelfs enkele voorbeelden van. Lees bijvoorbeeld eens over de ‘toevallige ontmoetingen’ in (H3.2): “Misschien zullen de schijnbare vreemden in de lift naar elkaar glimlachen; misschien zal de volwassene niet tegen het kind uitvaren omdat het tegen hem is opgebotst; misschien zullen de studenten vrienden worden. Zelfs op het niveau van de meest terloopse ontmoeting is het mogelijk dat twee mensen hun afzonderlijke belangen uit het oog verliezen, al was het maar voor een moment. Dat moment zal volstaan. Verlossing is gekomen.”

Dus telkens wanneer je je ontmoedigd voelt vanwege de enorme gedachten-omkerende taak die Jezus van ons lijkt te verlangen, realiseer je dan dat dat het ego aan het werk is. Zoals altijd bestaat jouw aandeel eruit om je gedachten “boven het slagveld” te verheffen, zonder veroordeling, en dan de Heilige Geest te vragen wat te denken en te doen. Met deze uitnodiging komt de verrassende gewaarwording dat we eigenlijk helemaal geen tegenstrijdige belangen hebben, en dat elke schijnbare aanval feitelijk een verwrongen roep om liefde is. In mijn boek “Wonderen of waan” haal ik twee keer de oud-Griekse filosoof Philo aan, die steeds onderwees: “Wees vriendelijk, want iedereen die je tegenkomt levert een innerlijke strijd waar jij niets van weet.” Waarom zou je dan niet kiezen voor een eenvoudige glimlach vanuit het hart? Dat is de dankbaarheid die Jezus van ons verlangt. Het is ons geschenk aan God; het geschenk waarmee wij ons ware Zelf weer herkennen.

— Jan-Willem van Aalst, november 2016 (vertaling van https://miraclesormurder.wordpress.com/2016/11/19/an-attitude-of-gratitude/ )

 

2 gedachten over “Leven vanuit dankbaarheid”

  1. Lieve jan Willem
    Dank je wel, heerlijk om te lezen dat we niet hoeven te worstelen om volgens de cursus te moeten leven. Zo simpel we hoeven alleen maar de verwrongen vraag om liefde te zien en als ik het goed begrijp zit dat in de ander en in ons zelf.
    Liefs Michelle

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s