In Godsnaam

De uitroep boven is meestal een schreeuw uit frustratie of woede over een bepaalde persoon. Het is bepaald geen subtiele poging iemand te overtuigen z’n gedrag te wijzigen. Gezien vanuit Een Cursus in Wonderen krijgt dit taalgebruik beslist een andere betekenis. Hoewel de meeste mensen aan ‘Jezus’ denken telkens als ze “Christus” lezen, in ECIW verwijst de term ‘Christus’ naar al het leven bij elkaar, jou en mij incluis, en zelfs de meest vreselijke moordenaar. Christus is de slapende Zoon van God, het gezamenlijke Zoonschap, voor eeuwig schuldeloos en voor eeuwig veilig. Jij en ik die onszelf als individuen ervaren, hallucineren slechts over fragmentatie en afscheiding in een droom van tijd en ruimte. Een Cursus in Wonderen is tot ons gekomen in dit psychologisch geavanceerde tijdperk, als een pleidooi vanuit Jezus om oprecht te kijken naar deze wereld van gedachten, die we onze eigen individuele persoonlijkheid noemen. Jezus nodigt ons uit om illusies te doorzien voor wat ze zijn, en over onvoorwaardelijke vergeving te leren als de enige functie in ons leven. Het is een leergang in gedachtetraining, met blijvende innerlijke vrede als diens onvermijdelijke uitkomst door het aanvaarden van de Verzoening..

In het denksysteem van Een Cursus in Wonderen is “In Godsnaam” gelijkwaardig met “voor je eigen goed”, wat betekent “voor blijvend geluk, je eigen net zo goed als dat van ieder ander”. Dit is Jezus’ oproep aan ons in ieder hoofdstuk van het tekstboek, en elke les in het werkboek, evenals het handboek voor leraren. Het kan nuttig zijn dit in gedachten te houden elke keer dat je een ander hoofdstuk of les leest waarin Jezus je niets minder dan een totale omkering van je gehele denksysteem vraagt, nog afgezien van het opgeven van zelfs je individualiteit! In les 133 lezen we dat we niets dat niet blijvend is waarde zouden moeten toekennen (W-pI.133.6), wat zo ongeveer alles insluit dat ons dagelijks bezig houdt. Veel ECIW lezers hebben het gevoel dat Jezus een te groot offer van ons verlangt. Wat we geloven, onze verlangens, plannen, en hartstochten lijken wenselijker te zijn dan een of ander vage belofte dat dit alles opgeven ons beter zal doen voelen. En dus lezen we een beetje over spiritualiteit zo nu en dan, maar blijven lekker op de automatische piloot leven. Tot de pijn te veel wordt. Uiteindelijk zul je het punt bereiken waar leegheid zo ondragelijk wordt dat je uitroept “Er moet een betere weg zijn!”. Door in Een Cursus in Wonderen te lezen, begin je enkele sleutelbegrippen te heroverwegen die je zo’n lange tijd aan het dromen gehouden hebben. Hier zijn er een paar:

Als Jezus ons oproept “in Godsnaam” (voor je eigen bestwil), begin dan het idee te overwegen dat je je leven niet op de autopiloot moet leven. Je hebt een koninkrijk te regeren, dat je denkgeest genoemd wordt (W-pI.236,1). Je bent volledig tot respons in staat. En dat betekent, dat je actief kunt kiezen hoe je in welke situatie dan ook wilt reageren. Elke keer dat je merkt uit balans te raken, kun je beseffen dat je “in deze situatie vrede zou kunnen zien in plaats van wat ik er nu in zie” (W-pI.-34.6). Waarna je nimmer meer totaal gedachteloos in je leven hoeft te zijn. Alles wat nodig is te doen, is beginnen te kijken naar je eigen oordelen en jezelf af te vragen “gaat dit me vrede bezorgen?” Zodra je dit vaker oefent zul je vaststellen dat de lijst van zaken die je vroeger in verwarring brachten, maar die je nu een glimlach bezorgen, steeds langer wordt. Wat een vreugde!

In Godsnaam (voor het geluk van allen, het jouwe incluis), word je bewust van de universele wet die zegt: “zoals je zaait, zo zal je oogsten”. Met oordeel en aanval reageren op een als zodanig ervaren aanslag zal uitlopen op meer oordeel en aanval, wat tienduizenden jaren menselijke geschiedenis duidelijk illustreren. Wil je liefde? Geef het! Hoe meer liefde je in je gedachten en daden investeert, des te meer liefde zal in je leven terugstromen. Toegegeven, meestal komt dat niet van de mensen of op ogenblikken waarvan je het verwacht, maar op een of andere manier of weg komt het tienvoudig naar je terug! Gezien vanuit ECIW is dit overduidelijk, omdat er niemand anders is: er is slechts één Zoon van God, en we delen ook nog eens hetzelfde ego. Je kan alleen aan jezelf geven (W-pI.108). En dat is de reden dat er slechts één nodig is om deze wereld te redden: jij.

In Godsnaam (voor je eigen en ieders geluk), denk nu na over welke soort gedachten je zou willen kiezen voor de rest van je dagen op deze planeet. Aan het eind van je aardse leven zullen je bezittingen en verworvenheden (of het ontbreken ervan) niet belangrijk zijn. Wat belangrijk zal zijn, is hoeveel liefde je jezelf toegestaan hebt tot uitdrukking te brengen. Hoe zou je herinnerd willen worden? Het moment om plannen te maken voor de volgende twintig jaar van je leven is nu, niet twintig jaar later. Om een Leraar van God te zijn, is het niet eens nodig in God te geloven, maar het vereist beslist dat je vergeving zonder uitzondering verkiest boven veroordeling. Kan dat een moeilijke keuze om te maken zijn, in Godsnaam?

Welnu…, in de praktijk: ja, het is drommels moeilijk elke waarde die je erop na houdt te heroverwegen en om je volledige goed geconditioneerde denksysteem om te keren. Dus, hoe doen we dat? Beslist niet door jezelf te bevechten (T-30.II.1). Eén praktisch antwoord is dermate simpel dat het velen van ons ontgaat. De sleutel is namelijk je te realiseren dat je niets hoeft te doen. Je hoeft alleen maar je bereidwilligheid te oefenen je denkgeest te laten veranderen voor jezelf. In les 132 lezen we (W-pI.132.15): “Rust dan alleen maar, alert, maar zonder inspanning, en laat in stilte je denken zo worden veranderd dat deze wereld wordt bevrijd, samen met jou. Je hoeft niet te merken dat er genezing optreedt bij vele broeders in verre delen van de wereld, alsook bij hen die jij dichtbij je ziet, wanneer jij deze gedachten uitzendt om deze wereld te zegenen.”

Stilheid doet het ego-denksysteem verstommen, daarbij plaats makend voor de Heilige Geest (je ware intuïtie) om gehoord te worden. Dit is de stem die jou gegarandeerd naar blijvende innerlijke vrede leidt. Neem zo nu en dan tijd om van je drukdoenerij afstand te nemen, om stil te zijn. Rust en stilte in praktijk brengen is een vaardigheid die velen van ons in deze hectische maatschappij vergeten zijn, maar feitelijk is het de meest waardevolle tijd die je ooit doorbrengt. Dus, in Godsnaam, blijf je ervaring met stilheid verdiepen – het is de sleutel om je denkgeest op zachtaardige wijze te transformeren, voor je eigen bestwil…

© Jan-Willem van Aalst, juli 2016 (vertaling: Robert J Visser)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s