Je bent al ver gekomen, lieverd

Een Cursus in Wonderen is een trainingsprogramma voor jouw denkgeest met als doel jouw complete denksysteem om te keren. In hoofdstuk 24 van het tekstboek lezen we: “Om deze cursus te leren dien je bereid te zijn iedere waarde die jij er op na houdt in twijfel te trekken. Niet één kan er verborgen en in het duister gehouden worden, of het zal je leerproces in gevaar brengen.” (T-24.In.2). De motivatie ECIW te leren ligt besloten in het besef dat hier niets werkt. Niets blijft. Individualiteit, het idee dat we totaal gescheiden van onze Schepper kunnen bestaan, was een onnozele vergissing. Het verbaast dan ook niet dat het accepteren van Jezus’ boodschap in Een Cursus in Wonderen heel wat weerstand oproept, omdat we gevraagd worden toe te staan ons dierbare ego totaal ongedaan te laten maken. We worden gevraagd om oprecht naar die weerstand te kijken, zonder oordeel, en dan bereid te zijn “opnieuw te kiezen”. Het werkboek richt zich op het faciliteren van het proces om intellectueel begrip naar deugdelijke ervaring om te zetten. Vele, zo niet de meeste studenten ervaren op een zeker moment teleurstelling over hun klaarblijkelijk gebrek aan voortgang in het accepteren en toepassen van Jezus zijn boodschap. “Na al mijn ijverig studeren in de Cursus en het in praktijk brengen ervan, waarom ontgaat vrede me nog steeds?”, verzuchten we.

Meer dan eens echter herinnert Jezus ons eraan dat we werkelijk geen flauw idee hebben over onze vooruitgang in zijn lesprogramma. In het tekstboek lezen we (T-18.V.1.5): “… jij kunt het onderscheid niet maken tussen vooruitgang en achteruitgang. Sommige van je grootste vorderingen heb jij als mislukking aangemerkt, terwijl je sommige van je diepste inzinkingen als succes hebt bestempeld.” En ook in werkboek les 123 lezen we een soortgelijke herinnering, op een wat bemoedigender manier (W-pI.123.1): ”Laten we dankbaar zijn vandaag. We zijn op lichtere en makkelijker wegen terechtgekomen. Omkeren is het laatste waaraan we denken, en er is geen onverbiddelijke weerstand tegen de waarheid. Er rest nog enige weifeling, enkele geringe bezwaren en een lichte aarzeling, maar je kunt met recht dankbaar zijn voor wat je gewonnen hebt, want dat is veel meer dan jij beseft.” Dat is nu juist het punt hier. Enkel omdat we de hele tijd nog geen onwankelbare innerlijke vrede ervaren, betekent niet dat we überhaupt nog niet veel gedaan hebben in Jezus z’n leerproces. We neigen ertoe alleen te zien wat we nog niet bereikt hebben, in plaats van, veel beter, de blik te richten op wat we wel hebben bereikt.

Bedenk eens: 99 procent van alle mensen om je heen raken nog steeds van streek van de kleinste dingetjes zonder te weten waarom. Dat zou zelfs, als voorbeeld, alleen maar een afkeurende blik van wie dan ook kunnen zijn. In plaats van je rot te voelen door zo iets, besef je nu dat dit slechts een waarneming is, een interpretatie, die volgt uit een projectie van iets in jezelf dat je als onacceptabel beschouwt. Op z’n minst weet je nu dat mensen nooit van streek raken om de reden die ze denken. Natuurlijk raak je zelf gedurende de dag ook van streek om verschillende dingen, maar nu realiseer je je dat elke verstoring een opzettelijke keuze van het ego is om verschillen en afscheiding te beklemtonen. Je beseft nu dat je “vrede zou kunnen zien in plaats hiervan” (W-pI.34.). Terwijl de meeste mensen die je kent nog steeds “onzeker rondlopen, eenzaam en in constante angst” (T-31.VIII.7:1) in een wereld vol roofdieren die erop uit zijn jou te pakken te krijgen, zal jij je nimmer meer als een hulpeloos slachtoffer voelen in je leven. Je hebt de macht van onvoorwaardelijke vergeving ervaren. Je hebt de ervaring van ware kalmte geproefd, een zekerheid dat we allemaal de geliefde Zoon van God zijn. Je beseft dat alle resterende perikelen in je leven slechts lessen zijn die jij nog gemist hebt te leren, en die je opnieuw voorgeschoteld krijgt door de Heilige Geest, opdat je een betere keuze kunt maken.

Dus, in plaats van te blijven rondhangen bij je schijnbare gebrek aan voortgang, besteed wat tijd blij en dankbaar te zijn voor je vooruitgang tot nu toe, door je bereidheid Jezus zijn boodschap te horen. In diezelfde les 123 zegt Jezus: “Dank aan jou die gehoord hebt, want jij wordt de boodschapper die Zijn Stem met je meedraagt, en Die over heel deze wereld laat weerklinken. […] Hij zal jouw gaven zegenen door die met jou te delen. En zo nemen we ze toe in macht en in kracht, tot ze deze wereld vullen met blijdschap en met dankbaarheid.”(W-pI.123.6). Je hebt geen idee van het effect dat jouw oefenen kan hebben op mensen waar je mee werkt en mee leeft. Iedere keer dat jij er in slaagt vergeving te beoefenen, herinner jij iemand anders aan de mogelijkheid om net zo’n betere keuze te maken. Iedere keer dat je vergeeft nodig je iemand anders uit de juiste manier van denken te kiezen. Je hoeft niemand daar buiten te overtuigen noch te bekeren (want in waarheid is er niemand daar buiten; we zijn allen projecties van dezelfde ego-denkgeest).

Je hoeft waarachtig niets te doen om Jezus zijn leergang te leren. Blijf gewoon vast en zeker herinneren dat je één bent met God, veilig Thuis in de werkelijkheid. Blijf oprecht van boven het strijdtoneel kijken, naar al dat onjuiste denken dat je nog steeds schijnt te kiezen. Bij elke moeilijkheid, alle onrust, en elke verbijstering die je tegemoet treedt, roept Christus je, en zegt zachtjes, “Mijn broeder, kies opnieuw.” En in de wetenschap dat jij de Zoon van God bent die niet kan lijden, zul je een betere keuze maken. En wees niet terneergeslagen als je vreest dat je de top van de ladder naar de Verzoening niet in dit leven zult halen. Bedenk, tijd is sowieso een immense illusie. Hoeveel meer levens we nog nodig mochten hebben doet vanuit Jezus zijn standpunt gezien, niet ter zake. Zoals hij ons verzekert in les 124: “Je bent er misschien niet klaar voor om de winst vandaag in ontvangst te nemen. Toch zal die ergens eenmaal tot jou komen, en jij zult haar beslist herkennen wanneer ze met zekerheid in je denkgeest daagt.” (W-pI.124.9.2-3). In een persoonlijk aan Helen gerichte notitie, voegde hij toe: “Je zult geen moeite hebben het eindexamen te halen. Er tussen gemaakte opmerkingen moeten niet in de eindversie opgenomen worden.” (Een leven geen geluk, p.240). Dus, heb vertrouwen in je eigen voortgang, door de dagelijkse praktijk van zonder oordeel naar je ego kijken vol te houden, en heel voorzichtig de Heilige Geest zijn werk te laten doen, met behulp van onvoorwaardelijke vergeving.

Je bent echt al heel ver gekomen, schattebout!

© Jan-Willem van Aalst, juli 2016 (vertaling: Robert J Visser)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s