Ik kies de gevoelens die ik ervaar

De titel van deze blog is niet iets wat de meesten van ons graag geloven. De bewering schijnt zelfs niet eens waar te zijn, zelfs niet voor de meest alledaagse verstoring. Maar kijk eens eerlijk naar je eigen afkeuren. Hoe snel word je geïrriteerd door gedrag van sommige mensen bij je in de buurt? Je echtgenoot wellicht, je ouders, of je collega’s? En hoe snel past je stemming zich aan het weer aan, als je buiten aan het wandelen bent? Of misschien word je gefrustreerd als je moet wachten in de rij voor de toonbank van een kruidenierszaak? Je manier van denken is elke keer hetzelfde: “Als dit of dat (een situatie en/of een persoon) anders zou zijn, zou ik gelukkig zijn”. Wat dan betekent: Ik zou me gelukkig voelen wanneer de dingen gaan zoals ik eis dat ze dat doen, wat steevast in mijn eigen belang is. En dat is precies de reden waarom steeds als je veroordeelt, de gevoelens van schuld niet ver te zoeken zijn, hoewel die dan weer snel weggemoffeld worden met behulp van het effectief  naar buiten projecteren. “Ik ben niet schuldig voor het verliezen van mijn vrede, alles buiten mij is dat!”

Iedereen die een beetje in de psychologie of persoonlijke ontwikkeling gedoken is, realiseert zich dat gevoelens ons niet opgedrongen worden – integendeel, we kiezen ze echt zelf, hoewel onbewust. Elke keer dat we van streek raken, kunnen we onze waarneming van die gebeurtenis of persoon wijzigen. Als we die op je af komende situatie anders beoordelen, zullen onze gevoelens en onze reactie daarop op dezelfde wijze mee veranderen. In Een Cursus in Wonderen is dit fenomeen een belangrijk doel van de leerstof: want tenslotte is het de bedoeling van de Cursus dat je blijvende innerlijke vrede leert ervaren, door je denken over deze wereld compleet te wijzigen. “Verander slechts je denken over wat je wilt zien en heel deze wereld zal onvermijdelijk in overeenstemming hiermee veranderen” (W.pI-132.5.2). Dat proces begint met je te realiseren dat we nimmer onvrede voelen om de reden die we denken (W.pI-5). De Cursus is absoluut onverbiddelijk in hoe onze waarnemingen van gebeurtenissen ontstaan: “Projectie maakt waarneming” (T-21.1.1). We beginnen met onze eigen vreselijke gevoelens van onwaardigheid, schuld en zondigheid te projecteren, waarna we die eigenschappen in iedereen en al het andere menen te zien. Waarna we ons gerechtigd menen in deze wereld alles te minachten en te veroordelen dat ons herinnert aan wat we meenden in onszelf verwijderd te hebben. Vervolgens geloven we dat onze gevoelens van irritatie, woede en haat, plus de terecht daar uit resulterende straf, totaal gerechtvaardigd zijn.

Jezus wijst ons in een Cursus in Wonderen er herhaaldelijk met kracht op te beseffen dat dit alleen maar kan betekenen dat we onszelf hiermee aanvallen (zie: W.pI.26 en W.pI.196: “Ik kan alleen mijzelf maar kruisigen”). Op het door Ken Wapnick zo benoemde metafysische vlak “Niveau Eén” is dit waar, want er is in werkelijkheid niemand anders om aan te vallen: alle figuren die we in de fysieke droomwereld van tijd en ruimte zien bewegen en ageren, zijn gefragmenteerde schaduwafbeeldingen van de slapende Zoon van God. Maar zelfs in het door Ken zo benoemde dualistische “Niveau Twee” vlak, dat uitsluitend onze “waakdroom” in tijd en ruimte behelst, kunnen we merken dat we met iedere afkeer en veroordeling alleen maar onze eigen denkgeest aanvallen. Hoe negatiever we besluiten tegenover anderen te zijn, des te negatiever al je gedachten neigen te worden, tot het punt waar iedereen jou ervaart als alsmaar opvliegend. En dat is simpelweg zelfconditionering.

Wat velen van ons zich zelden realiseren is dat, tenminste binnen de Niveau Twee droomwereld, dergelijk negativisme eveneens je eigen lichaamsfuncties aanvalt (zolang je nog steeds meent een lichaam te zijn). Hoewel de wetenschap over het algemeen langzaam is in het erkennen dat stress direct de werking van je innerlijke organen, je hormonen en ons weerstandssysteem beïnvloedt, beschouwen vele onderzoekers stress als een “factor van belang” om mee rekening te houden bij de uitbraak van ziekte. Heb je ooit bemerkt dat mensen die hoge stressniveaus ervaren (eigenlijk, besluiten te ervaren) gedurende een langere tijdsperiode, eerder ziek worden dan gezonde, positief ingestelde mensen? Op een biochemisch niveau is dit principe simpel, zodra we beseffen dat het brein de ontvanger van gedachten is, plus de vertaler van die gedachten naar de biochemische materie. Negatieve gedachten veroorzaken een onbalans in onze hersengolffrequenties. Deze gestoorde balansen hinderen het normale functioneren van het brein om ons immuunsysteem en de kwaliteit van ons bloed te controleren. Op deze manier injecteren we, via ons brein, letterlijk allerlei soorten ongezonde cortisolen in onze bloedsomloop elke keer dat we in wat voor soort negatieve stemming zijn. Jazeker, jouw negatieve gedachten vergiftigen je bloed! Bovendien is het heden een welbekend feit dat we allemaal een aantal kankercellen in ons lijf met ons mee dragen, iedere dag van ons leven. Onze hersenen weten ze onafgebroken te verwijderen – iedere dag van ons fysieke bestaan! Echter, voortdurende blootstelling aan hoge stressniveaus hinderen het normale proces van ons brein zulke cellen op te ruimen. Dit is waarschijnlijk mede een oorzaak voor het ontstaan van kanker waar we veel serieuzer rekening mee moeten houden dan tot nu toe.

Elke keer dat we veroordelen vormt een dubbele aanval op onszelf: zowel op het niveau van onze denkgeest als op het niveau van het fysieke lichaam, hoe ingebeeld dat ook mag zijn. Veel traditionele wetenschappers koppelen helaas nog steeds geen fysieke ziektesymptomen (die een gevolg zijn) ondubbelzinnig aan de kwaliteit van de gedachten die we kiezen (de oorzaak). En aldus blijven we proberen het lichaam (het gevolg) te repareren zonder werkelijk de gedachten van de denkgeest als een belangrijke oorzaak van de symptomen bloot te leggen. In Een Cursus in Wonderen zou Jezus ons willen doen beseffen dat al die wetenschappelijke inspanningen geen genezing brengen, omdat er in werkelijkheid geen lichaam bestaat. “In geen enkel ogenblik bestaat het lichaam überhaupt.” (T-18.VII.3). Het lichaam wordt niet geboren en sterft niet (T-28.VI.2.4), omdat het alleen maar een beeld in een droom is. Genezen behoort toe aan de denkgeest, en aan niets anders. De Psychotherapie brochure is bijzonder duidelijk op dit punt. Jezus poneert botweg dat alle ziekte niets anders is dan een vermomming van het niet kunnen vergeven – een grimmige weigering om te vergeven. In deze passage die handelt van het genezen van ziekte, lezen we (P.2.VI.5): “ Ziekte neemt evenals niet-vergeven vele vormen aan. De vorm van het één reproduceert slechts de vorm van het ander, want ze vormen dezelfde illusie.  […] een zorgvuldige studie van de vorm die een ziekte aanneemt, geeft heel duidelijk de vorm van niet-vergeven aan, waar deze voor staat. Maar dit inzien zal geen herstel bewerkstelligen. Dat wordt slechts door één enkel inzicht bereikt: dat alleen vergeving niet-vergeven geneest, en dat alleen niet-vergeven enige vorm van ziekte kan doen ontstaan.”

Zo, dus ware vergeving mag dan het koninklijke pad zijn naar het aanvaarden van de Verzoening en het ontwaken uit de droom… Maar in deze illusoire droom is vergeving ook een heel bruikbare praktijk om je eigen fysieke lichaam gezond te houden. Daarmee heb je dus nog een reden om je gedachten wijselijk te kiezen… en om de gewoonte vol te houden je denkgeest te blijven onderzoeken op wat voor verborgen niet-vergeven elementen ook, die daar diep beneden verstopt op de loer liggen.

Veel succes met zoeken & vergeven!

© Jan-Willem van Aalst, juni 2016 (vertaling: Robert J Visser)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s